tag:blogger.com,1999:blog-33674262011-06-08T08:27:31.937+02:00زمزمه هائي روي كاغذكمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comBlogger271100tag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-1085299950612574622004-05-23T10:10:00.000+02:002004-05-23T10:12:30.613+02:00نامه اي به يك دوست جوان!نامه اي به يك دوست جوان!
امروز پسر يكي از دوستانم از من خواست تا درباره گذشته، چگونه گي و علت كششم به سياست، نظرات و نقش سازماني كه در آن فعال بوده ام در تصميم و ايجاد علاقه مندي در من براي فعاليت سياسي و خلاصه بسياري امور ديگر، برايش بنويسم. او ميخواهد تصويري زنده تر از پدر و مادري داشته باشد كه سالهاي بسياري را در بيم و گاهاً در اميد گذرانده اند. پدر و مادري كه شايد لابلاي همه مشكلات مختلفي كهتقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-1080603634739094382004-03-30T01:40:00.000+02:002004-03-30T09:41:09.043+02:00سفري شبانه با اتوبوس
يه ساعت بيشتر وقت نداشتم كه خودم رو به گاراژ برسونم. تو اينجور موقع ها هرچه هم كه بخواي عجله كني، باز يه مشكلاتي پيش مياد كه اصلاً انتظارش رو نداري. وقتي جلوي تاكسي رو گرفته و گفتم: ميدان شهرداري؟! راننده كله اي تكان داده و منو سوار كرد. دو نفر عقب ماشين نشسته بودند. انگار زن و شوهر بودند. عجله و خجالت نميگذاشت كه سربرگردانده و بهشان نگاه كنم. همان نگاه گذرا در حين سوار شدن تقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-1080603126382904402004-03-30T01:32:00.000+02:002004-03-30T01:41:03.373+02:00مشاهدات زاغچه باغچه ما
ديگه فكر كنم سه روزي ميشه كه همين جور رو بالكن افتاده و از جاش بلند نميشه. امروز وقتي داشتم از بغل ساختمان مي گذشتم، يه بوئي به مشامم خورد. وقتي خوب حواسم رو جمع كردم و دنبالش رو گرفتم، متوجه شدم بو درست از روي همان بالكن پخش ميشه.
سه روز پيش بود كه تو گرگ و ميش هوا اومد رو بالكن. يه گربه تنبل هم دنبالش راه افتاده و اومده بود. تو دستش يه بسته پلاستيكي از اين نون تقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-1057160941938400852003-07-02T17:49:00.000+02:002003-07-02T17:49:01.966+02:00سفري به ناكجا آباديكي بود يكي نبود ـ البته نميدونم كي به كي بود – ولي در اين ميانه روايتي كه هست اينكه خدائي بود و شهركي در يه گوشه پرت و چون ساكنينش را زياد داخل آدم حساب نمي كردند، از قديم الايام گفته اند كه: غير از خدا هيچكس نبود.
در اين شهرك كوچولو و نقلي، عده اي زندگي ميكردند كه كارشان ماهيگيري بود و قايق سازي. آنها چوبهاي درختان جنگلي را مي بريدند ـ حالا نگين با چي؟ من چه ميدونم. حتماً اره اي داشتند و يا كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-1055437373386706982003-06-12T19:02:00.000+02:002003-06-12T19:03:39.980+02:00123تقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-1055355689714952752003-06-11T20:21:00.000+02:002003-06-11T20:21:29.900+02:00
ستايش زندگي
ژانويه 1999
دوست بسيار عزيزم، با سلام.
لطفاً قبل از اينكه از دست اين و آن خودكشي كني، لطف كرده و دست نگه دار؛ تا من يكي را پيدا كنم كه گيرنده نامه هايم باشد و ضمناً آنها را با همان اشتياقي بخواند كه تو ميخواندي. پس از آن هربلائي ميخواهي ميتواني سر خود بياري و يا حتي سر آنهائي كه مايلي از دستشان خلاص گردي. اصلاً چطوره كه اول اون يا اوناي ديگه را خودكشي!!!! كني، بعد اگه كماكان تقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-909875272003-03-19T13:47:00.000+01:002003-03-19T14:49:26.000+01:00 ْ جنگي شورائي، آخرين اجرا “
نگاهي به ساعت انداخت. هنوز ساعت 5 نشده. تمام ديروز رو با سربازا درگير بود. هيچ كس فكر نمي كرد كه قضيه ممكنه جدي بشه. همه خوش خوشان براي خودشون دور و بر سنگرها مي گشتند و فقط زماني كه حالي هم بود، سري هم به اسلحه شون مي زدند و يه دستي و روغني بهش مي كشيدند. يكي دو ماهي هست كه تو اين سنگر هستند. از روزي كه قرار شده آمريكائي ها بهشون حملهتقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-904096642003-03-09T19:30:00.000+01:002003-03-09T20:20:32.000+01:00 ” پمپ بنزين“
طوفان و باد با شدت تمام محوطه پاركينگ پمپ بنزين را در اختيار خود گرفته بود. تنها صدائي كه همه جا شنيده ميشد، صداي زوزه باد بود كه هربار تنها و تنها با زوزه شاخه ي كوچكي و حتي شاخه هائي بزرگتر بريده ميشد. ويا صدائي كه از تكانهاي سخت چادرهاي كاميونها بوجود مي آمد. برف و باد و طوفان هيچ دريچه اي از نور و روشنائي را راهي براي تقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-902902162003-03-07T09:02:00.000+01:002003-03-07T09:02:24.746+01:00 رويا
- راستي، نگفتي اسمت چيست؟
- آه خيلي معذرت ميخوام. راستش از آنجائيكه خودم شما رو مي شناختم، فكر مي كردم كه احياناً شما هم منو مي شناسيد. اسمم ” رويا “ هست.
يكي دو ساعتي هست كه باهاش آشنا شده ام. توي محوطه مركزي بازار آخن بودش با دوستاش. يه اكيپي از جوانان كه در لباسهاي مبدل و عمدتاً به شكل حيوانات مختلف ـ از حق نميشه گذشت كه اين لباسها تقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-867172242002-12-31T00:55:00.000+01:002002-12-31T00:55:06.113+01:00 با سلام.
ميخواستم برات بنويسم كه اولين بار چطور باهاش آشنا شدم. همسرم رو ميگم. خواستم بنويسم كه: اولين بار كه ديدمش.... بعد متوجه شدم كه من اونو پيش از اينكه ببينم، تو مغزم تصويري ازش ساخته بودم. قضيه اينطوري بود كه وقتي من و چندتا از بچه ها به مسكو رفتيم تا براي خروج از شوروي ويزاي آلمان بگيريم، و باصطلاح هم براي شركت تو كنگره بياييم و هم بعد از آن در اونجا بمونيم، حوادثي اتفاق افتاد كه ميشه تقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-821630542002-09-26T23:15:00.000+02:002002-09-28T10:15:48.000+02:00ملاقاتي در ترن
باهاش توي قطار آشنا شدم.
اگر چه دلم نمي خواهد مقايسه اي را بميان آورم، اما هميشه از مسافرت و آنهم با قطار خوشم مي آمد. شايد آخرين مسافرتم با قطار، بخاطر پاره اي مشكلات جسمي و مريضي طولاني، آنگونه كه فكر ميكردم نبود. اما همين مسافرت نيز، مملو از حضور در دنياي زيباي ديدارها و گره نگاه ها بوده. هزاران كلماتي كه بدون استفاده از لب و سيستم متعارف مصاحبت رد و بدل شده اند. چه نگاهي كه تقیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-807222352002-08-26T11:40:00.000+02:002002-08-26T11:40:42.063+02:00 بر تپه شهداي كابل روي گوري آرام، سنگي قرار دارد كه روي آن اين جملات حك شده اند:” هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق .....“ ، آرامگاه پريوش...
درلابلاي اخبار ظاهرشاه را مي بينم كه از تپه شهدا بالا رفته و به زيارت آرامگاه پدرش، نادرشاه ميرود. در كنارش حميد كارزائي و برخي ديگر از مقامات سياسي فعلي افغان قرار دارند. خبرنگاران و عكاسان از اين حادثه فيلم و عكس تهيه ميكنند. من اما، از لابلاي جمعيت كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-790124832002-07-16T11:46:00.000+02:002002-07-16T11:46:53.783+02:00من اين متن رو بعنوان تست مي نويسم.كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-780939012002-06-23T14:57:00.000+02:002002-06-24T13:31:27.000+02:00پس از كنكاشي چند، بالاخره به اين نتيجه رسيدم كه اين صفحه رو به همان شكل و شمايلي كه ميتونه باشه و براي فارسي نويسي تنظيم شده، رها كنم. الان بعداز تغييرات زيادي كه روي اين صفحه انجام داده بودم، ديگه فكر ميكنم، نميشه بيش از اين خودمو درگير اين قضيه كنم. ياد حرف يكي از دوستانم مي افتم كه ميگفت: كساني كه يه وبلاگ راه مي اندازند، بعداز مدتي، بجاي اينكه در كيفيت نوشته هاشون تغييري وارد كنند، سعي مي كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-769041182002-05-24T02:50:00.000+02:002002-06-24T13:43:14.000+02:00من نوشته اي رو پيش از اينها در اين صفحه گذاشته بودم كه حال همه شو پاك كردم. و احتمالا با تغييراتي جدي، در صفحه سايتم ميذارم. البته اگه سايتم هم تا آن موقع اكتيو باشه. راستش اين نوشته ام رو وقتي در ملاء عام گذاشتم، احساس كردم كه نه تنها چنگي بدل نميزنه، بلكه بجاي خود، ميتونه حالي رو هم ضايع كنه. اصراري هم به نوشتن و يا بازنوشتنش ندارم. تنها چيزي كه جالب است، اينه كه من اين نوشته رو درست پس از كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-759377102002-04-29T00:23:00.000+02:002002-06-23T23:16:41.000+02:00new testكمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-756843282002-04-22T15:21:00.000+02:002002-06-23T23:17:24.000+02:00new testكمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-754998342002-04-17T12:09:00.000+02:002002-06-23T23:17:57.000+02:00new testكمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-752052882002-04-09T16:33:00.000+02:002002-04-09T16:34:57.000+02:00” غريبه“
ادامه... قسمت پاياني
دوچرخه ام رو برداشته و بسوي مدرسه ميرم. هوا تو همين فاصله ابري شده، اما درونم گرماي خاصي وجود داره. وجود اين غريبه زيبارو با هر انگيزه اي هم كه باشه، منو گرم ميكنه. طوري شده كه حتي متوجه نميشم كه آيا چهارراهي رو هم گذروندم يا نه. حتي هيچ عابري رو هم نمي بينم. درون خودم هستم و مشغول فكر كردن به اون.
مثل معمول دير به كلاسم ميرسم. وقتي وارد ميشم، معلم ميگه: ” 25 كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-751070502002-04-06T18:30:00.000+02:002002-05-01T16:29:51.000+02:00” غريبه “
ادامه - قسمت دوم
... ميرم دستشوئي. به سروصورتم آبي ميزنم. با نگاهي به آينه و مجموعه دور و برش، متوجه شدم كه وسائلي كه در اونجاست، بيشترش زنانه است. تو حوله ها هم معلوم بود كه بعضي هاش زنانه هستند. خوب كه نگاه كردم، ديدم غيراز خميرريش و وسائل اصلاح صورت، بقيه هرچي هست، زنانه است... نكنه اصلا من اشتباهي به خونه يكي ديگه وارد شدم؟
ترجيح ميدم كه بزنم بيرون. ميرم سراغ لباس ورزشي هام كه كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-114159302002-04-03T17:23:00.000+02:002002-04-03T17:23:13.223+02:00غريبه
نوشته اي دنباله دار...
- 1 -
روي تشكم جابجا ميشوم. رختخوابم را كه تشكيل شده از يك پتو، تشك و ملحفه اي، هرشب روي كف اتاق نشيمن پهن ميكنم. درست نزديك ضبط صوتم و جائي كه تلوزيونم رو گذاشته ام. هنوز چشمانم رو باز نكرده ام اما ميدانم كه ديگه نميتونم بخوابم. گوشي ضبط صوت هنوزم تو گوشم هست و من از وجود اون توي گوشهايم احساس سنگيني ميكنم. از همان روزي كه يكي از همسايه هايم بطور غير مستقيم بمن كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-108199652002-03-17T09:44:00.000+01:002002-03-17T09:44:13.246+01:00مُردگي!!!
قسمت اول
مدت زيادي نيست كه مرده. درست ترش اينه كه يكي دوروزه كه مرده، اما بلاتكليفي در مورد اينكه چه بلائي سر جنازه اش بيارن، باعث شده كه در اين مدت همين جوري عاطل و باطل يه گوشه اي بيفته. بعد اونو گذاشتن توي يه تابوتي و آوردن توي اين چاله دفنش كردن. و حالا اين چند ساعت اخير رو توي همين تابوت سر كرده.
مردنش خيلي اتفاقي بود. البته نه اينكه مثلا از بالاي ساختماني افتاده و يا تصادف ماشين كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-107940402002-03-16T13:08:00.000+01:002002-03-17T00:28:06.000+01:00همزيستي
- ” چي شده، چرا اينقدر ساكته؟ مگه مسئله اي پيش اومده؟“
- ” نميدونم. يكي دوساعت پيش رفته بود بيرون. فكر كنم كه ميخواست بره يه خورده قدم بزنه و بعد، شايد ميخواست بره چيزهائي بخره.“
- ” نه بابا، از صبح همينجوري بغ كرده و نشسته بود وسط اتاق. نميدونم، فكر ميكنم هرچه باشه از پشت كامپيوتر نشستنش باشه.“
- ” نه، فكر نكنم اينطور باشه. من سالهاست كه دارم باهاش زندگي ميكنم. گاهي همينطور ميخ ميشه و كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-107927452002-03-16T10:45:00.000+01:002002-03-17T00:24:07.000+01:00 يك صدا
ـ قسمت اول- 1
از لابلاي تمامي صداهائي كه از ته گلو خارج ميشد تا هرطوري كه امكان دارد صداي نفر قبلي و يا احتمالا نفر بعدي را در نطفه خفه نمايد، ناگهان صدائي شكل گرفت كه مملو از شيطنتي دخترانه بود. كلمات و جملاتي كه توسط اين صوت شكل ميگرفت و يا اين صوت حامل آنها بود، از ساختار بسيار مناسبي برخوردار بودند. و او براحتي و انگار ميداند كه اين امواج چه تاثير افسون كننده اي برجاي ميگذارد، با كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-106686382002-03-12T22:19:00.000+01:002002-03-16T10:38:43.000+01:00همه آن چيزهائي كه تا به حال در اين صفحه نوشته ام، عملا به يه گوشه اي افتادهم. بهر حال فكر ميكنم كه بايد بعداز اينها براي خودم چيزهاي ديگري بنويسم. چون فكر ميكنم كه امروز هيچ چيزي را نميتوانم وارد اين صفحه كنم. فعلا اينها را براي امتحان مينويسم.كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-106682442002-03-12T22:07:00.000+01:002002-03-17T00:39:17.000+01:00abcكمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3367426.post-102965902002-03-02T12:01:00.000+01:002002-03-16T10:41:09.000+01:00اين اولين نوشته اي خواهد بود كه در اين صفحه وارد ميكنم. مشكلي كه در صفحه پيشينم به وجود آمده، بنظر ميرسد كه بزودي رفع شدني نباشد. بهرحال فعلا اين صفحه كنوني را باز كرده ام و اميدوارم كه زياد بازي در نياورد. اين متن جهت آزمايش براي اين صفحه نوشته ميشود.كمال - http://www.blogger.com/profile/08133959413050649908noreply@blogger.com